Kada zaronim u sebe – Mika Vlacovic Vladisav

Kada zaronim u sebe,
onda tek vidim koliko je dubok
izvor mog zivota.
Sada konacno znam da je taj moj zivot
nasa gozba zabavna,
sa punim casama bozanske pitkosti,
a nas dvoje sa uzitkom kao gosti
umilostivljavamo prirodu nase sulude ljubavi.
I pozivam ustreptao dostojanstvene stare seni
koje lebde vasionom moje moci,
da uspavaju svet,
da donesu san -posle velikog budjenja.
I da sve se desi pred mojim ocima,
ispred mene misterije sve da buja
zaboravom da sam postojao,
samo neka se pamti da je ziveo prosjak neki,
neoprezan covek koji virise iz mreze
koju mu je tkala voljena.
Neka se pamti da je bez krika usahla senka
zadivljujuceg umetnika ,
koji je svestan da je dosao do uvredljivog kraja,
do dna ili tavanice- sasvim je svejedno,
jer samo se na ta dva mesta uvazava pocast zaduvljujucima.
Mika Vlacovic Vladisavljevic

0 commenti

Lascia un Commento

Vuoi partecipare alla discussione?
Fornisci il tuo contributo!

Lascia un commento

Il tuo indirizzo email non sarà pubblicato. I campi obbligatori sono contrassegnati *